ตอนนี้ก็อยู่มาได้ 2อาทิดแล้วหลายๆอย่างก็เข้ารูปเข้ารอยมากขึ้นเจนขึ้น นั่งบัสกลับบ้านเป็นนั่งทู๊บไปเที่ยวได้ สิ่งที่ทรมานใจก็ยังเป็นเรื่องงานอยู่เดินหามันทั้งวันทุกวันกลุ้มมากยังไม่ได้ซักที แต่ว่าก็ได้เงินจากการทำงานในลอนดอนมาก้อนนึงแล้ว ก้อนแรกไม่มากนักแต่ดีใจ คือได้ออกแบบเมนูให้ร้านอาหารร้านนึงได้มา 30ปอนด ดีใจเพราะเป็นงานที่ชอบทำแล้วหนุกได้เงินด้วยทำอยู่ ชมเดียวเอง ได้ 30 แล้ว หวังว่ามันจะมีมาอีกเรื่อยๆ เพื่อนก็เหมือนเดิม สนิทสุดก็ไอแปป ตอนนี้มีไอชิทมาอีกคน ตลกดีต้องเปลี่ยนชื่อให้มันเป็นไอชิน เดี๋ยวฝรั่งหาว่าหยาบ แถมชื่อจริงแม่งชื่อ พูชิต ฮ่าๆ คนอื่นๆก็น่ารักไปมาหาสู่กันเรื่อยๆ ( ขอโทษทุกคนบนโลกจริงๆผมเคยคิดว่านอกจากบัวแล้วคนอื่นแม่งห่วย ) จริงๆคนดีๆ สวยๆงามๆเรื่องใหม่ๆเข้ามาในชีวิตเราได้ตลอด (ซึ่งความจริงหลายๆบัวแม่งห่วย) ก็ดีมาอยู่นี่ อย่างน้อยกูก็เข้าใจหัวอกแม่บ้านทั่วโลก ฮ่าๆ คือวันนั้นไปจ่ายตลาดเย็ดแม่งถือของหนักมากๆกลับบ้าน ใช้เวลาปมานครึ่ง ชม นิ้วเกือบขาด ถึงเข้าใจว่า จริงๆ ผู้หญิงนั่นแข็งแรง แถมมาทำอาหารบางทีเหลือ ผักชี มะเขือเทศ ไข่ หนังไก่ นึกออกมั้ยหละ จะทำไรแดกดี ถึงรู้ว่าแม่บ้านจริงๆแล้ว ต้องมีจินตนาการสูง

              ตอนนี้ย้ายบ้านแล้วมาอยู่กะพี่ที่คณะ ( พี่บ๊อบ พี่ก้อย )เค้าก็น่ารักนิสัยดีคอยแนะนำอะไรหลายๆอย่างบ้านก็อยู่สุขสบาย วันนึงๆส่วนมากจะอยู่นอกบ้าน ไปเที่ยวบ้างไปหางานบ้าง ตอนนี้เริ่มซีดแล้วเงินจะหมด จริงๆมีไรเล่าให้ฟังเยอะมากแต่คงเล่าไม่ไหวเอาว่าดูรูปละกันกูก็ถ่ายมามั่วๆหนะ ขอโทษบัวเงินด้วย กูคัดรูปจริงๆ ฮ่าๆ กูเป็นคนอยากดูดี เป็นธรรมดา กูว่า คานธี ยังเลือกรูปที่ตัวเองจะได้ลง ไทมส์ เลยถ้าเลือกได้แต่ นัย อาจต่างกัน เช่นคานธีอาจเลือกรูปที่ตัวเองดูเซอร์ที่สุดเพื่อให้เกิดแรงขับต่อสาธารณชน

              วันที่กูเขียนนี่ วันอาทิตยที่ 3 พรุ่งนี้เช้า 7 โมง กูต้องออกจากบ้านไปขึ้นรถไฟ ไป เมืองเลสเตอร์ เมืองเหี้ยนี้อยู่ทางเหนือของอังกฤษ พอดีมันมีคาราวานงาน คอนเสิรต ปมานๆงานไหม กูก็เลยสมัครไปกะเค้าไปทำงานทั่วไป ปมานปิ้งย่างเนื้อ เก็บกวาด ล้างจาน กางเต้น งานนี้อาทิตยเดียวจะได้ 300 ปอนด พอใช้กินข้าวได้อีกนาน  กลับมาก็วันที่ 11 วันที่12ไปเรียนละ ความจริงเปิดเรียนวันที่ 4 คือพรุ่งนี้นะหละ แต่เด็กเหี้ยต้องโดดอาทิตยแรก ไหนๆก็ทำมา 10 ปีแล้วเลยโดดอีกอาทิต แต่คราวนี้ดูดีหน่อยฮ่าๆโดดไปหาเงิน เอาเป็นว่ากลับมาจะมาเล่าให้ฟังอีกที เรื่องการเดินทางสู่ เลสเตอร์

- ลูกคุณหนูอย่ามา

- ฝรั่งมั่วพอๆกะคนไทย เดินชิดขวาบ้างซ้ายบ้าง

- เจอตึกสูงในลอนดอนแล้วมันเป็นย่านเมืองใหม่อยู่ อีสตลอนดอน

- อยู่ 2 ปีก็พูดไม่ได้ ถ้าอยู่แต่กับคนไทยแบบนี้ ฮ่าๆ

- คิดถึง บ้าน พ่อแม่ อาหารดีๆ บู เอม เพื่อนบางคน และน้อง สาม อยู่นี่เดินอย่างเดียวเลยลูกเอ้ย

- ไปแสตมฟอรดมาละ ฝันเป็นจริง เหลือไปนั่ง ดู

- รูปสเตเดี้ยม นั่นไม่ใช่ ของเชลซีนะ ของ เวสท์แฮม แต่เสือกอยู่ อีสท์ลอนดอน

- ลืมเล่าเรื่องไปเที่ยว กรีนิชเลย มันเป็นเส้นกุหลาบ อะ ช่างแม่งเหอะขี้เกียจแล้ว

- วันนึงมี 4-8 ฤดู มึงต้องใส่เสื้อกันหนาวออกจากบ้านทั้งๆที่ร้อนเตรียมร่มไปทั้งที่ฝนไม่ตก

- นก กระรอก ที่นี่ไม่กลัวคน

- หมาจรจัดไม่มี อยากให้ไทยเป็นยั่งงี้ สงสารน้องหมา

- เสียใจมากเรื่อง เหตุเกิดที่เฉลียง

- มหาตมะ คานธี จบนิติที่ออกซ์ฟอร์ด ก่อนกลับไปอินเดีย อยู่อย่างง่ายๆ ทอเสื้อผ้าใส่เอง

- เอามือรนไฟ ถึงนึกถึงน้ำเน่า

เมืองใหม่กะตึก

อากาศหนาวเปียก

หนาวสัด

โชคดีมากไปแสตมฟอรด เจอรอบเบนพอดีเลยขอถ่ายคู่ ฝรั่งแม่งตัวใหญ่

สังเกตผู้หญิงข้างหลังกูแม่งแต่งตัวแจ่มจริง

อ่านเอาเอง

กลังคันหำ

พวกทำตัวแข็งเป็นรูปปั้น

ชิท กู โบว แปป

ขุนค้อนเค้า

เส้นกุหลาบที่ กรีนิช

ไม่รู้ป้ายไฟเหี้ยนี่วิเศษยังไงคนต้องมาถ่ายตลอด กูว่าแม่งเฉยๆมากแต่หน้ากูดูไม่ค่อยเฉยเนอะ

ห้อง ใช้พิจารณาสำหรับคนที่จะมาอยู่ด้วย

ลอนดอนอาย ริมน้ำเทมส์

รถไฟใต้ดินลอนดอน ( เรียกสั้นๆว่า ทู๊บ tube )

สายแรกที่สร้างคือสายสีม่วงสร้างปี 1890 ทุกวันนี้ยังใช้ สายล่าสุดสีเขียวไม่มีคนขับ รถไฟลอยบนรางทันสมัยสุด เอาความยาวมันมาต่อกันจะได้ 400 กม กทมล้าหลังอยู่ราว 117 ปี